İlk ilk okulda bir kızı sevmiştim ama hiç söyleyememiştim, en büyük atağım ve gizli aşk planım ( evet biraz saçma ) orta okulda oldu. Okulumuz 8. Sınıfa geçmeden önce kapanacaktı, bina da sorun olduğundan. Ben de başka bir orta okula gittim, çoğu arkadaşımda yakın diye oraya yazdırılmış. Bir kız vardı, bizim alt sınıfta. Benden biraz uzundu ama aramız bayağı samimi olmuştu bir şekilde tenefüs zamanı denk gelerek filan. O zamanlar ilk defa telefonum olmuştu, tuşlu filandı ama sıfır alınmıştı. O telefon ile okulun kantinini arıyordum ( kız kantine gittiğinde ) kantinci abide kıza veriyordu al konuş seni istiyorlar filan diye. Diyordum: Beni tanımıyorsun ama bil ki çok yakınındayım, seni çok seviyorum ama söyleyemiyorum filan.. Bir süre sonra tüm cesaretimi topladım ve kıza seni seviyorum benimle çıkarmısın? dedim. Kız biraz düşünmem lazım dedi, tamam dedim ben içimde atmıştım çöpe o masum aşkı, olmamıştı iş belli ki. Gece telefonuma bir mesaj geldi, " Yarın okuldan önce ( Öğlenciydik ) bir iki saat erken gel kardeşimi almaya geleceğim, buluşalım. " Evde bi sprint attım geldim uyuyamadım o gece, sabah erken gittim 4 saat kadar erken, o kız gelmedi ve daha sonrasında arkadaşları geldi, " o kız seni bekledi sen niye gitmedin " dedim: " Ben 4 saat erken gittim onu bekledim. " ( ya ben yada o yanlış yerde bekledi belki de. ) Daha sonra sınıfta dalga geçtiler, güldüler Şu buna aşık diye bağıranlar filan baya üzülmüştüm, içime attım o gün.
Sonra inanılmaz bir gelişme oldu; İlk defa üniversite sınavına girdiğim 2017 yılında sabah sınav yerine giderken o kız ile aynı otobüse denk geldik sabahın köründe. Kız hiç değişmemiş yüzü direk tanıdım, saçını bile aynı taramıştı. O gün yanımda babam vardı biraz çekindim ve beni gördü ama yanına gitmedim. Pişman mıyım? Evet.
Aşkınızı bırakmayın gençler..
