Violet Evergarden
From bottom of my heart "I Love You"
- Katılım
- 2 Ekim 2018
- Mesajlar
- 1.049
- Elmaslar
- 702
- Puan
- 13.050
- Yaş
- 26
Discord:
Violet Evergarden#9379
O karlı günde tepenin üstünde ışığın yavaşça yüzüne vurduğu o andan beridir onu düşünmeden edemiyorum.
*Alarm çalar*
Ahh bu gün hiç okula gitmek istemiyorum, aaa doğru yahu bu gün okulun son günü!
Ne?? Saat çoktan 8:15 olmuş mu?! Acele etmezsem geç kalacağımı hatırlıyorum!
Her gün aynı şeyleri yapmaktan ve yanlız olmaktan gerçekten çok bunalmış durumdayım.
Perdeyi açıyorum ve son birkaç yılda olduğu gibi bütün Tokyo karlar altında. Nedeni bilinmemekle birlikte Tokyo'da son 2-3 yıldır aralıksız kar yağmaya devam ediyor.
Hemen hazırlanıp çıkıyorum.
Her zamanki okul yolundan giderken tepeye vardığım sırada şehrin sessizliği ve aynı zamanda gürültüsü gözler önüne seriliyor.
Lisedeki son günüm de her zamanki gibi sıkıcı ve herkesten uzak bir şekilde geçip gidiyor.
Eve dönüş yolunda aniden bir fırtına bastırıyor, gerçekten bu olacak şey mi yahu?
Her zamanki gibi yine tepeye vardığım sırada bir silüet beliriyor.Bir kız ama ! Fırtınanın ortasında bulutları yarıp geçen bir ışık hüzmesi yüzüne vuruyor.
Ondan gözlerimi alamıyorum. Dilim tutulmuş halde ona bakarken kız kartpostal benzeri bir şey düşürüyor.
Zar zor bir şekilde kekeleyerek de olsa "B-bir şey düşürdünüz." diyebiliyorum.
O an öyle donup kalmıştım ki sanki ağzımı birbirine yapıştırmışlar gibi kelimeler ağzımdan çıkmak bilmiyor.
Kız bana doğru dönüyor ve yüzündeki o büyüleyici tebessümle "Demek gelebildin, artık o kağıt parçasına ihtiyacım yok sende kalabilir Shou" diyor.
O an kalbim duracak gibi olmuştu. Hayatımda ilk defa bir kız bana ismim ile seslenmişti. Fakat bu gizemli kız benim adımı nereden biliyor olabilirdi ki?
Yüzümdeki şaşkınlık ile sadece "Adın ne?" diyebiliyorum.
Kız yine yüzündeki o güzel tebessüm ile "Adım Futaba Rio " diyor ve aniden değişen yüz ifadesi ile "Lütfen beni unutma, unutulmaktan çok korkuyorum." diyor.
Gözlerinden yaşlar dökülmeye başlıyor. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Nefesim kesilmiş durumda ve sadece kızın yüzüne bakabiliyorum.
Kız kendime geldiğimde kız çoktan kaybolmuş oluyor. Belki de bu bir rüyaydı ama rüya olsa bile bu içimi kemiren histe ne?
Arkadaşlar şu aralar light novel okumaya gerçekten çok sardım ve bende kendi light novelimi yazmaya karar verdim :D Ne kadar iyi oldu bilmiyorum ama önsözünü paylaşıp bi fikirinizi öğrenmek isterim :)
*Alarm çalar*
Ahh bu gün hiç okula gitmek istemiyorum, aaa doğru yahu bu gün okulun son günü!
Ne?? Saat çoktan 8:15 olmuş mu?! Acele etmezsem geç kalacağımı hatırlıyorum!
Her gün aynı şeyleri yapmaktan ve yanlız olmaktan gerçekten çok bunalmış durumdayım.
Perdeyi açıyorum ve son birkaç yılda olduğu gibi bütün Tokyo karlar altında. Nedeni bilinmemekle birlikte Tokyo'da son 2-3 yıldır aralıksız kar yağmaya devam ediyor.
Hemen hazırlanıp çıkıyorum.
Her zamanki okul yolundan giderken tepeye vardığım sırada şehrin sessizliği ve aynı zamanda gürültüsü gözler önüne seriliyor.
Lisedeki son günüm de her zamanki gibi sıkıcı ve herkesten uzak bir şekilde geçip gidiyor.
Eve dönüş yolunda aniden bir fırtına bastırıyor, gerçekten bu olacak şey mi yahu?
Her zamanki gibi yine tepeye vardığım sırada bir silüet beliriyor.Bir kız ama ! Fırtınanın ortasında bulutları yarıp geçen bir ışık hüzmesi yüzüne vuruyor.
Ondan gözlerimi alamıyorum. Dilim tutulmuş halde ona bakarken kız kartpostal benzeri bir şey düşürüyor.
Zar zor bir şekilde kekeleyerek de olsa "B-bir şey düşürdünüz." diyebiliyorum.
O an öyle donup kalmıştım ki sanki ağzımı birbirine yapıştırmışlar gibi kelimeler ağzımdan çıkmak bilmiyor.
Kız bana doğru dönüyor ve yüzündeki o büyüleyici tebessümle "Demek gelebildin, artık o kağıt parçasına ihtiyacım yok sende kalabilir Shou" diyor.
O an kalbim duracak gibi olmuştu. Hayatımda ilk defa bir kız bana ismim ile seslenmişti. Fakat bu gizemli kız benim adımı nereden biliyor olabilirdi ki?
Yüzümdeki şaşkınlık ile sadece "Adın ne?" diyebiliyorum.
Kız yine yüzündeki o güzel tebessüm ile "Adım Futaba Rio " diyor ve aniden değişen yüz ifadesi ile "Lütfen beni unutma, unutulmaktan çok korkuyorum." diyor.
Gözlerinden yaşlar dökülmeye başlıyor. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Nefesim kesilmiş durumda ve sadece kızın yüzüne bakabiliyorum.
Kız kendime geldiğimde kız çoktan kaybolmuş oluyor. Belki de bu bir rüyaydı ama rüya olsa bile bu içimi kemiren histe ne?
Arkadaşlar şu aralar light novel okumaya gerçekten çok sardım ve bende kendi light novelimi yazmaya karar verdim :D Ne kadar iyi oldu bilmiyorum ama önsözünü paylaşıp bi fikirinizi öğrenmek isterim :)
