Hikaye Subject_666

Subject_666

Minecraft’ta yıllardır bilinmeyen seed’leri keşfedip gizemli yapılar ararım. Reddit’te gezinirken garip bir paylaşım gördüm. Bir oyuncu, “Bu seed’e sakın girmeyin. Orada yalnız değilsiniz.” yazmıştı. Ekran görüntülerinde anormal yapılar, eksik chunk’lar ve tuhaf mesajlar vardı. Tam bir uydurma gibi görünüyordu ama merakıma yenik düştüm.

Seed’i kopyaladım ve yeni bir dünya açtım. Orman biyomunda doğmuştum ama burada bir gariplik vardı. Ağaçlar eksik, hayvanlar neredeyse yok ve bazı bloklar sanki rastgele konulmuştu. Haritada ilerlerken, uzakta devasa bir yapı gördüm. Taştan bir kaleye benziyordu ama yaklaştıkça gerçek malzemesini fark ettim: Komut blokları.

Ne olduğuna anlam veremeden içeri adım attım. Bir anda ekranım karardı ve chat kutusunda bir mesaj belirdi:

[Subject_666 oyuna katıldı.]

Bunun imkansız olduğunu biliyordum. Tek oyunculu dünyadaydım. Panikle tab’a bastım ve gerçekten de bir oyuncu vardı. İsmi "Subject_666"dı. Normal bir oyuncu görünümüne sahipti ama bir şeyler garipti. Hareket etmiyordu, sadece uzaktan beni izliyordu.

Adımı yazıp selam verdim. Cevap yoktu. Birkaç adım yaklaştım ve bir anda ekranım sarsıldı—gök gürledi, yağmur başladı ve yıldırımlar çakmaya başladı. Kalp atışlarım hızlandı. Kaçmaya çalışırken bir sandık belirdi. İçinde sadece tek bir kağıt vardı. Üzerinde şu kelimeler yazıyordu:

“Buradan ayrıl.”

Geri dönmek istedim ama o anda… aniden havaya fırlatıldım! Canlarım hızla düştü, suya düşerek son anda hayatta kaldım. Ayağa kalktığımda, Subject_666 artık farklı görünüyordu. Gözleri kıpkırmızı parlamaya başlamış, başında bir taç belirmişti. Artık bir şeylerin ters gittiğinden emindim.

Kaçmaya çalışırken yere devasa bir delik açıldı. Hayır, bu bir mağara değildi… bu bir boyuttu. İçine düştüğümde ekranım tekrar karardı ve başka bir yere ışınlandım.

Etrafıma bakındım. Burada hiçbir şey yoktu. Bloklar bile. Sonsuz bir boşluk. Yalnız değildim. Birkaç adım attığımda önümde belirdiler. Deri zırhlı oyuncular… hayır, botlardı. Silahları yoktu ama gözlerindeki boşluk korkutucuydu. Bir anda üzerime doğru yürümeye başladılar. İlk başta fazla tehditkar görünmediler ama sonra bir tanesi bana vurdu. Kalbimin yarısı gitti.

Kaçamazdım.

Koşmaya çalıştım ama boşluk hiç bitmiyordu. Botlar adım adım yaklaşıyor, her vuruşlarında canım biraz daha eksiliyordu. En sonunda yere düştüm. Son gördüğüm şey, üzerime doğru yürüyen Subject_666 oldu. Eğildi ve son mesajını chat kutusunda gördüm:

[Subject_666: "Seni uyarmıştım."]

Minecraft’ı tekrar açtığımda, dünyam silinmişti. Ama ana menüde yeni bir dünya belirmişti. İsmi "Subject_666" idi.

Tıkladım.

Birkaç saniye hiçbir şey olmadı. Sonra ekran siyaha döndü. Bir hata sandım ama ardından Minecraft logosu yerine, sadece kırmızı renkte bir göz sembolü belirdi. Bilgisayarım bir şeyler yüklemeye başladı, ama oyunun açılması gerekenden çok daha uzun sürüyordu.

Ekran nihayet aydınlandığında, kendimi aynı boşluk boyutunda buldum. Ama bu sefer… karakterim hareket etmiyordu.

Chat kutusu kendiliğinden açıldı ve tek bir mesaj belirdi:

"Buraya ait oldun."

Faremi oynatmaya çalıştım, ama imleç bile yoktu. Klavyeye bastım, hiçbir tuş tepki vermedi. Tek seçenek bilgisayarı zorla kapatmaktı.

Ama elimi güç düğmesine götürdüğümde… karakterim kendi kendine yürümeye başladı.

Karşıda Subject_666 duruyordu.

Elinde bir kitap vardı. Birkaç adım yaklaştı, ve ekran bir anda dondu. Bilgisayardan boğuk bir fısıltı sesi geldi—nereden geldiğini bilmiyordum ama hoparlörüm bile açık değildi.

Son gördüğüm şey, chat kutusunda yavaşça yazılan bir mesajdı:

"Bu sadece başlangıç."

Ekran aniden kapandı. Bilgisayarı tekrar açtığımda Minecraft silinmemişti. Ama ana menüye girdiğimde, bir şeyin değiştiğini fark ettim.

Arka planda, uzaktan beni izleyen gölge bir figür vardı. Birkaç saniyede bir, hafifçe hareket ettiğini görebiliyordum.

Tüm dosyalarımı kontrol ederken masaüstümde beliren yeni bir dosya fark ettim.

"Subject_666.txt"

Dosyayı açtım.

İçinde, hiç durmadan tekrar eden tek bir cümle vardı:

"Beni kızdırmayacaktın."
"Beni kızdırmayacaktın."
"Beni kızdırmayacaktın."
"Beni kızdırmayacaktın."
...

Ne kadar aşağı inersem ineyim, cümle bitmiyordu. Bilgisayarımdan garip bir uğultu yükselmeye başladı.

Tam dosyayı kapatacakken... Son satırda bir değişikl
ik fark ettim:

"Artık çok geç."

Ve ekrandaki gölge… bana doğru döndü.

Dünya dosyalarına bakarken bulduğum bir fotoğraf

Kolpa gibi duruyor