atasci's
Stay in alive: Her şey güzel olacak
- Katılım
- 18 Mart 2023
- Mesajlar
- 648
- Çözümler
- 1
- Elmaslar
- 317
- Puan
- 5.845
- Yaş
- 18
- Konum
- Nether
Discord:
atasci
Selamlar, Bu konuda sizlere tahmini 5 veya 6 bölüm sürecek ufak bir hikaye hazırladım, bu geçmişin anlatıldığı 0. bölüm olarak sizlerle olacak. Bu bölüm okunuşu kolay olması açısından kısa parçalardan oluşuyor devamında gelecek olan bölümlerde aşağı yukarı böyle olur. Umarım beğenirsiniz <3
CHAPTER 0 — KAYIP DÜNYANIN HATIRASI
0.1 — Eski Savaşçı'nın Oğlu
Dünya bir zamanlar sessiz değildi; rüzgâr sadece uğuldamaz, aynı zamanda hayatın ritmini taşırdı, köylerde çocukların kahkahaları yankılanır, ocaklardan yükselen dumanlar gökyüzüne huzurun bir işareti gibi karışırdı.
O dünyanın bir köşesinde, küçük ama güçlü bir köyde yaşayan bir çocuk vardı:
Steve.
Steve sıradan bir çocuk değildi, çünkü onun babası sıradan biri değildi.
Babası köyün koruyucusuydu… eski bir savaşçı.
Geniş omuzları, yılların verdiği tecrübe ve yüzünde taşıdığı sessiz sertlik, onun sadece bir savaşçı değil, aynı zamanda yaşayan bir efsane olduğunu gösteriyordu.
Bir gün Steve, babasının kılıcını incelerken sordu:
“Baba… sen gerçekten savaş gördün mü?”
Babası kısa bir süre sustu, sonra ağır bir sesle cevap verdi:
“Savaş sadece görmekle anlaşılmaz, oğlum… hissetmen gerekir. Ve ben umarım sen asla hissetmezsin.”
Steve kaşlarını çattı.
“Ama sen güçlü görünüyorsun, hiç korkmadın mı?”
Babası hafifçe gülümsedi, diz çöküp Steve’in göz hizasına geldi.
“Korkmayan biri ya yalan söylüyordur… ya da aptaldır.”
Steve şaşkınlıkla baktı.
“Peki sen korkun mu baba?”
Babası gülümsedi.
“Ben korktum… ama kaçmadım.”
Bu sözler Steve’in zihnine kazındı.
Babası Steve hakkında olan gerçekleri söylemesi gerekiyordu ama içinde bir şeyler buna engel oluyordu...
Steve'in babasının savaşçılığı bırkmadığı yakın tarihte eski bir kalıntının yanından geçiyordu ve bir bebek ağlama sesi duydu ve kalıntıya girmeye karar verdi.
Kalıntının içinde gözleri masmavi olan bir bebek yerde yatıyordu ve duvarda eski bir yazı vardı.
Savaşçı bu yazıyı not edip bebeği alıp köyüne gitti ve köyün yaşlı bilgesinin yanına yazıyı çevirmesi için gitti.
Köyle gidip bebeği eşininin yanına bırakıp hemen bilgenin yanına koştu.
Bilgeye başından geçen olayı anlatıp yazdıklarını ona verdi.
Bilgenin yüzü bir anda bembeyaz oldu ve okumaya başladı:
"Kehanetteki Çocuk: Kadim zamanlardan kalma yok edici geri dönecek... O'nun gelişi her şeyin sonu olacak. Her son bir başlangıçtır, Bu gazabı bitirecek ve dünyaya huzuru getirecek kişi onun oğlu olacaktır."
Savaşçı sordu:
"O kim?"
Bilge sesi titreyerek:
"HEROBRİNE"
Savaşçı ve Bilge sabaha kadar konuştular... Savaşçı artık savaşmayı bırakıp kehanette ki çocuğu koruyup büyütecekti.
Yıllar geçti...
0.2 — Fısıltılar
Zaman geçtikçe köyde garip söylentiler yayılmaya başladı; önce fısıltı şeklindeydi, sonra herkesin bildiği ama kimsenin yüksek sesle söylemek istemediği bir gerçeğe dönüştü.
“Gözleri olmayan bir varlık…”
“Gittiği yerlerde hayat kalmıyormuş…”
Bir akşam, Steve annesinin yanında otururken bu konuyu açtı:
“Anne… insanlar neden korkuyor?”
Annesi hafifçe gülümsedi ama gözlerinde bir endişe vardı.
“Çünkü bilmedikleri şeylerden korkarlar.”
Steve ısrar etti:
“Ama bu varlık gerçek mi?”
Annesi cevap vermeden önce kısa bir süre duraksadı.
“Bazen… bazı şeyler gerçek olmamalı ama yine de olur.”
O sırada kapı açıldı ve babası içeri girdi.
Yüzü normalden daha ciddiydi.
Steve hemen sordu:
“Baba, o şey gerçek mi?”
Babası doğrudan cevap vermedi.
“Bu köy artık eskisi kadar güvenli değil.”
Annesi endişeyle:
“Ne demek istiyorsun?”
Babası derin bir nefes aldı.
“Eğer söylentiler doğruysa… bu sadece bir yaratık değil.”
Steve fısıldadı:
“Peki ne o zaman?”
Babası gözlerini kararttı.
“Bir felaket.”
0.3 — O Gece
O gece gökyüzü normalden daha karanlıktı, yıldızlar bile sanki saklanmış gibiydi ve rüzgârın taşıdığı uğultu bile farklıydı; sanki dünya yaklaşan bir şeyin farkındaydı.
Steve uykusundan bir çığlık sesiyle uyandı.
“YARDIM EDİN!”
Dışarıdan gelen bağırışlar köyü sarsıyordu.
Steve panikle dışarı koşmak istedi ama babası onu kolundan tuttu.
“Hayır! Dışarı çıkmayacaksın!”
Steve korkuyla:
“Ne oluyor?!”
Babası kılıcını aldı.
“Kapıdan uzak dur ve ne olursa olsun saklan!”
Annesi Steve’i kucakladı.
“Lütfen söz ver…”
Steve titreyerek:
“Söz veriyorum…”
Ama merak korkudan daha güçlüydü, Kapının aralığından dışarı baktı.
Ve onu gördü.
Herobrine.
Gözleri tamamen beyazdı.
Toprak kendi kendine yükseliyor, evler parçalanıyor, insanlar birer birer yok oluyordu.
Babası ona doğru koştu ve bağırdı:
“BURAYA GEL!”
Ama Herobrine sadece elini kaldırdı.
Ve her şey durdu...
0.4 — Yok Oluş ve Sürgün
Zaman sanki donmuştu; sesler kesilmiş, hareketler durmuştu ve o anın içinde sadece üç şey vardı: Steve, ailesi ve o varlık.
Herobrine başını hafifçe eğdi, Steve’e doğru baktı.
Sanki onu inceliyordu.
Steve korkudan donakalmıştı.
“B-baba…” diye fısıldadı.
Babası dişlerini sıktı.
“Geri çekil!”
Ama çok geçti.
Herobrine’in varlığı bile gerçekliği büküyordu.
Annesi Steve’i iterek bağırdı:
“KOŞ!”
Ama Steve hareket edemedi.
Bir anda babası onun önüne geçti ve kılıcını kaldırdı.
“Onu benden geçmeden alamazsın!”
Herobrine hiçbir şey söylemedi.
Sadece baktı.
Steve'in arkasında yeşil bir parıltı oldu.
Ve bir anda…
Steve’in gözleri karardı.
Son gördüğü şey, annesinin ona doğru uzanan eli ve babasının çığlığıydı.
Steve'in gördüğü tek şey…
Boşluk.
0.5 — Farklı Diyar
Steve yere düştüğünde her şey değişmişti.
Gökyüzü farklıydı.
Hava ağırdı ve kasvetliydi.
Steve titreyerek ayağa kalktı.
“Bu… neresi…”
Önüne garip bir yaratık çıktı ve onunla canı için savaşması gerekiyordu.
Elinde sadece yerde görüp aldığı bir sopa vardı.
Yaratık ona yaklaşınca tüm gücüyle saldırdı ve bağırdı.
Yaratığa sebepsizce saldırı hiç etki etmezken Steve'in bağırması yaratığı oradan kaçırdı.
Steve uzun bir süre bunu düşündü ama bir anlam veremedi, Lakin babası balıkçılık yaparken ona verdiği bilgi aklına gelimişti.
"Küçük balıklar sebepsiz bir şekilde uzaklaştığını görürsen bilgi büyük bir balık yakınlardadır."
Bu anıyla birlikte o gün babasıyla çok büyük balıklar yakalayıp eve gururlu bir şekilde geldiklerini hatırladı ve gözleri yaşardı...
Buradan anladığı şey ise bağırmasının büyük bir yaratığı yakınına çağırma ihtimali oldu, çok gerekmedikçe bağırmayacaktı ve olabildiğince sessiz olacaktı.
Kendi kendine dedi ki:
“Eğer ailemin intikamını alacaksam… zayıf olamam.”
Steve için zorlu günler başladı.
Steve yıllarını burada hayatta kalmaya çalışarak geçirdi, ilk zamanlarda günleri sayıyordu ama artık sayılmayacak kadar fazla zaman geçirmişti.
Bu dünya da farklı yaratıklar ve bulduğu eski bir kitapta gördüğü Warden adlı korkunç bir yaratık vardı.
Galiba o gün bağırınca gelen yaratık buydu diye düşündü.
Zaman çok yavaş ve zorlu geçiyordu lakin...
Artık o eski çocuk değildi.
0.6 — Çıkış Yolu
Bir gün eski bir yapının içinde bir portal buldu.
Steve yaklaşırken kalbi hızlandı.
“Bu… çıkış olabilir.”
Ama durdu.
“Ya yine tuzaksa?”
Sonra dişlerini sıktı.
“Zaten her şeyimi kaybettim.”
Ve portala adım attı.
0.7 — Geri Dönüş ve Kısa Unutuş
Portalın içinden geçerken zihni sarsıldı ve üzerinde ki bütün her şey sihirli bir şekilde silindi.
Steve yere düştü.
Anılar bulanıklaştı.
“Anne… baba…”
Uyandı.
“Ben… kimim?”
Gökyüzüne baktı, güneş eski bir dostu görmüşçesine onu karşıladı... sıcak ve hoş bir ısı vuruyordu tenine.
Kısa süre içinde parçalar geri gelmeye başladı.
Ve aklında tek bir şey vardı.
İntikam.
Hikaye episode 1 ile devam edecektir...
↓ ↓ ↓
Bu arada Minecraft filmine orjinalinden daha iyi bir hikaye yazacağımı düşünüyorum :D
CHAPTER 0 — KAYIP DÜNYANIN HATIRASI
0.1 — Eski Savaşçı'nın Oğlu
Dünya bir zamanlar sessiz değildi; rüzgâr sadece uğuldamaz, aynı zamanda hayatın ritmini taşırdı, köylerde çocukların kahkahaları yankılanır, ocaklardan yükselen dumanlar gökyüzüne huzurun bir işareti gibi karışırdı.
O dünyanın bir köşesinde, küçük ama güçlü bir köyde yaşayan bir çocuk vardı:
Steve.
Steve sıradan bir çocuk değildi, çünkü onun babası sıradan biri değildi.
Babası köyün koruyucusuydu… eski bir savaşçı.
Geniş omuzları, yılların verdiği tecrübe ve yüzünde taşıdığı sessiz sertlik, onun sadece bir savaşçı değil, aynı zamanda yaşayan bir efsane olduğunu gösteriyordu.
Bir gün Steve, babasının kılıcını incelerken sordu:
“Baba… sen gerçekten savaş gördün mü?”
Babası kısa bir süre sustu, sonra ağır bir sesle cevap verdi:
“Savaş sadece görmekle anlaşılmaz, oğlum… hissetmen gerekir. Ve ben umarım sen asla hissetmezsin.”
Steve kaşlarını çattı.
“Ama sen güçlü görünüyorsun, hiç korkmadın mı?”
Babası hafifçe gülümsedi, diz çöküp Steve’in göz hizasına geldi.
“Korkmayan biri ya yalan söylüyordur… ya da aptaldır.”
Steve şaşkınlıkla baktı.
“Peki sen korkun mu baba?”
Babası gülümsedi.
“Ben korktum… ama kaçmadım.”
Bu sözler Steve’in zihnine kazındı.
Babası Steve hakkında olan gerçekleri söylemesi gerekiyordu ama içinde bir şeyler buna engel oluyordu...
Steve'in babasının savaşçılığı bırkmadığı yakın tarihte eski bir kalıntının yanından geçiyordu ve bir bebek ağlama sesi duydu ve kalıntıya girmeye karar verdi.
Kalıntının içinde gözleri masmavi olan bir bebek yerde yatıyordu ve duvarda eski bir yazı vardı.
Savaşçı bu yazıyı not edip bebeği alıp köyüne gitti ve köyün yaşlı bilgesinin yanına yazıyı çevirmesi için gitti.
Köyle gidip bebeği eşininin yanına bırakıp hemen bilgenin yanına koştu.
Bilgeye başından geçen olayı anlatıp yazdıklarını ona verdi.
Bilgenin yüzü bir anda bembeyaz oldu ve okumaya başladı:
"Kehanetteki Çocuk: Kadim zamanlardan kalma yok edici geri dönecek... O'nun gelişi her şeyin sonu olacak. Her son bir başlangıçtır, Bu gazabı bitirecek ve dünyaya huzuru getirecek kişi onun oğlu olacaktır."
Savaşçı sordu:
"O kim?"
Bilge sesi titreyerek:
"HEROBRİNE"
Savaşçı ve Bilge sabaha kadar konuştular... Savaşçı artık savaşmayı bırakıp kehanette ki çocuğu koruyup büyütecekti.
Yıllar geçti...
0.2 — Fısıltılar
Zaman geçtikçe köyde garip söylentiler yayılmaya başladı; önce fısıltı şeklindeydi, sonra herkesin bildiği ama kimsenin yüksek sesle söylemek istemediği bir gerçeğe dönüştü.
“Gözleri olmayan bir varlık…”
“Gittiği yerlerde hayat kalmıyormuş…”
Bir akşam, Steve annesinin yanında otururken bu konuyu açtı:
“Anne… insanlar neden korkuyor?”
Annesi hafifçe gülümsedi ama gözlerinde bir endişe vardı.
“Çünkü bilmedikleri şeylerden korkarlar.”
Steve ısrar etti:
“Ama bu varlık gerçek mi?”
Annesi cevap vermeden önce kısa bir süre duraksadı.
“Bazen… bazı şeyler gerçek olmamalı ama yine de olur.”
O sırada kapı açıldı ve babası içeri girdi.
Yüzü normalden daha ciddiydi.
Steve hemen sordu:
“Baba, o şey gerçek mi?”
Babası doğrudan cevap vermedi.
“Bu köy artık eskisi kadar güvenli değil.”
Annesi endişeyle:
“Ne demek istiyorsun?”
Babası derin bir nefes aldı.
“Eğer söylentiler doğruysa… bu sadece bir yaratık değil.”
Steve fısıldadı:
“Peki ne o zaman?”
Babası gözlerini kararttı.
“Bir felaket.”
0.3 — O Gece
O gece gökyüzü normalden daha karanlıktı, yıldızlar bile sanki saklanmış gibiydi ve rüzgârın taşıdığı uğultu bile farklıydı; sanki dünya yaklaşan bir şeyin farkındaydı.
Steve uykusundan bir çığlık sesiyle uyandı.
“YARDIM EDİN!”
Dışarıdan gelen bağırışlar köyü sarsıyordu.
Steve panikle dışarı koşmak istedi ama babası onu kolundan tuttu.
“Hayır! Dışarı çıkmayacaksın!”
Steve korkuyla:
“Ne oluyor?!”
Babası kılıcını aldı.
“Kapıdan uzak dur ve ne olursa olsun saklan!”
Annesi Steve’i kucakladı.
“Lütfen söz ver…”
Steve titreyerek:
“Söz veriyorum…”
Ama merak korkudan daha güçlüydü, Kapının aralığından dışarı baktı.
Ve onu gördü.
Herobrine.
Gözleri tamamen beyazdı.
Toprak kendi kendine yükseliyor, evler parçalanıyor, insanlar birer birer yok oluyordu.
Babası ona doğru koştu ve bağırdı:
“BURAYA GEL!”
Ama Herobrine sadece elini kaldırdı.
Ve her şey durdu...
0.4 — Yok Oluş ve Sürgün
Zaman sanki donmuştu; sesler kesilmiş, hareketler durmuştu ve o anın içinde sadece üç şey vardı: Steve, ailesi ve o varlık.
Herobrine başını hafifçe eğdi, Steve’e doğru baktı.
Sanki onu inceliyordu.
Steve korkudan donakalmıştı.
“B-baba…” diye fısıldadı.
Babası dişlerini sıktı.
“Geri çekil!”
Ama çok geçti.
Herobrine’in varlığı bile gerçekliği büküyordu.
Annesi Steve’i iterek bağırdı:
“KOŞ!”
Ama Steve hareket edemedi.
Bir anda babası onun önüne geçti ve kılıcını kaldırdı.
“Onu benden geçmeden alamazsın!”
Herobrine hiçbir şey söylemedi.
Sadece baktı.
Steve'in arkasında yeşil bir parıltı oldu.
Ve bir anda…
Steve’in gözleri karardı.
Son gördüğü şey, annesinin ona doğru uzanan eli ve babasının çığlığıydı.
Steve'in gördüğü tek şey…
Boşluk.
0.5 — Farklı Diyar
Steve yere düştüğünde her şey değişmişti.
Gökyüzü farklıydı.
Hava ağırdı ve kasvetliydi.
Steve titreyerek ayağa kalktı.
“Bu… neresi…”
Önüne garip bir yaratık çıktı ve onunla canı için savaşması gerekiyordu.
Elinde sadece yerde görüp aldığı bir sopa vardı.
Yaratık ona yaklaşınca tüm gücüyle saldırdı ve bağırdı.
Yaratığa sebepsizce saldırı hiç etki etmezken Steve'in bağırması yaratığı oradan kaçırdı.
Steve uzun bir süre bunu düşündü ama bir anlam veremedi, Lakin babası balıkçılık yaparken ona verdiği bilgi aklına gelimişti.
"Küçük balıklar sebepsiz bir şekilde uzaklaştığını görürsen bilgi büyük bir balık yakınlardadır."
Bu anıyla birlikte o gün babasıyla çok büyük balıklar yakalayıp eve gururlu bir şekilde geldiklerini hatırladı ve gözleri yaşardı...
Buradan anladığı şey ise bağırmasının büyük bir yaratığı yakınına çağırma ihtimali oldu, çok gerekmedikçe bağırmayacaktı ve olabildiğince sessiz olacaktı.
Kendi kendine dedi ki:
“Eğer ailemin intikamını alacaksam… zayıf olamam.”
Steve için zorlu günler başladı.
Steve yıllarını burada hayatta kalmaya çalışarak geçirdi, ilk zamanlarda günleri sayıyordu ama artık sayılmayacak kadar fazla zaman geçirmişti.
Bu dünya da farklı yaratıklar ve bulduğu eski bir kitapta gördüğü Warden adlı korkunç bir yaratık vardı.
Galiba o gün bağırınca gelen yaratık buydu diye düşündü.
Zaman çok yavaş ve zorlu geçiyordu lakin...
Artık o eski çocuk değildi.
0.6 — Çıkış Yolu
Bir gün eski bir yapının içinde bir portal buldu.
Steve yaklaşırken kalbi hızlandı.
“Bu… çıkış olabilir.”
Ama durdu.
“Ya yine tuzaksa?”
Sonra dişlerini sıktı.
“Zaten her şeyimi kaybettim.”
Ve portala adım attı.
0.7 — Geri Dönüş ve Kısa Unutuş
Portalın içinden geçerken zihni sarsıldı ve üzerinde ki bütün her şey sihirli bir şekilde silindi.
Steve yere düştü.
Anılar bulanıklaştı.
“Anne… baba…”
Uyandı.
“Ben… kimim?”
Gökyüzüne baktı, güneş eski bir dostu görmüşçesine onu karşıladı... sıcak ve hoş bir ısı vuruyordu tenine.
Kısa süre içinde parçalar geri gelmeye başladı.
Ve aklında tek bir şey vardı.
İntikam.
Hikaye episode 1 ile devam edecektir...
↓ ↓ ↓
Son düzenleme:
