atasci's
Stay in alive: Her şey güzel olacak
- Katılım
- 18 Mart 2023
- Mesajlar
- 648
- Çözümler
- 1
- Elmaslar
- 316
- Puan
- 5.845
- Yaş
- 18
- Konum
- Nether
Discord:
atasci
Selamlar, Bu konuda sizlere önceki bölünün devamı sizlerle olacak. Umarım beğenirsiniz <3
Önceki Bölüm:
CHAPTER 2 — O’NUN KALINTILARI
2.1 — Göl Kenarında Sessizlik
Gölün yüzeyi rüzgârla hafifçe dalgalanırken Steve ile Alex arasında temkinli bir sessizlik vardı. Bu sessizlik rahat bir ortamdan değil, iki tarafın da birbirini tartmasından doğuyordu. Çünkü ikisi de biliyordu ki bu dünyada birine güvenmek, bazen hayatta kalmak kadar riskliydi.
Alex oltasını toplarken Steve’i süzüyordu.
“Buralarda tek başına gezmek kolay değil,” dedi sonunda.
Steve omuz silkti.
“Kolay olan hiçbir şeyle uğraşmadım zaten.”
Alex bu cevaba hemen karşılık vermedi, ama Steve’in sözlerini aklında tarttığı belliydi.
Kısa süre sonra Bulut Alex’in omzuna çıktı, kurt ise Steve’in yanında yere çöktü. Bu küçük sahne bile ortamı biraz daha gerçek hale getiriyordu; artık yalnız değillerdi ama tamamen birlikte de değillerdi.
Steve hafifçe başını eğdi.
“İlginç bir durumun içindeyiz.”
Alex hafifçe burun çekti.
“Durum değil… zorunluluk.”
Bu cümle, aralarındaki ilişkinin doğasını netleştirdi: güven değil, hayatta kalma ortaklığı.
Bir süre daha göl kenarında kaldılar ama artık burada kalmanın bir anlamı yoktu. Alex ayağa kalktı ve sırtını ormana döndü.
“Gidelim,” dedi.
Steve de onu takip etmeye başladı...
2.2 — Terk Edilmiş Yol
Gölü geride bıraktıklarında orman yoğunlaşmaya başladı. Ağaçlar daha sık, gölgeler daha koyu hale gelmişti. Alex önde yürürken Steve biraz geriden geliyordu; aralarındaki mesafe fiziksel değil, hâlâ zihinseldi.
Yol ilerledikçe yerde eski taş işaretler görünmeye başladı. Bazıları kırılmış, bazıları toprağın içine gömülmüştü.
Steve bir tanesine baktı.
“Burası eski bir yola benziyor.”
Alex başını salladı.
“Bir ticaret hattı. Köyler arasında bağlantı kurardı.”
Steve çevreye baktı.
“Şimdi?”
Alex kısa bir süre durdu.
“Şimdi sadece hatıra.”
Steve alaycı bir sesle.
“Sence birilerini bulabilir miyiz?”
Alex cevapladı.
“Belki, umalım ki bulucağımız kişiler insan olsun.”
Bu cümleden sonra yol daha da sessizleşti.
2.3 — İlk Gece Yeri
Akşam olmadan eski bir avcı kulübesine ulaştılar. Yapı yarı çökmüş, duvarları zamanla eğilmişti ama hâlâ bir sığınak olabilecek durumdaydı.
Alex içeri girip etrafı kontrol etti.
“Burada kalabiliriz,” dedi.
Steve içeri girerken dikkatini duvardaki izler çekti. Derin çizikler vardı; sanki bir şey içeride sıkışmış ve çıkmaya çalışmıştı.
“Bu izler hayvan değil,” dedi.
Alex cevap vermedi ama bakışları izlerde bir saniyeden fazla kaldı.
“Burada olan şeyler… doğal değil,” diye ekledi Steve.
Alex sadece:
“Hiçbiri doğal değil,” dedi.
Bu cevap, ortamın daha da ağırlaşmasına neden oldu.
2.4 — İlk Gerçek Hayatta Kalma
Gece olmadan Steve ormana çıktı. Yiyecek bulmak zorundaydı çünkü uzun yolculuklar açlıkla birleştiğinde ölüm kaçınılmazdı.
Bir tavşan gördü.
Durdu.
Bir an düşündü.
Sonra tek hamlede avladı.
Geri döndüğünde Alex ateş yakmıştı. Alevler küçük ama yeterince sıcak bir alan oluşturuyordu.
Steve eti uzattı.
“Yeterince var.”
Alex başını salladı.
Her ikisi de yol yorgunuydu ve dinlenmeleri gerekiyordu...
2.5 — Ormanda Ki Tuhaflık
Gece tamamen çöktüğünde ormanın sesi değişti. Normalde duyulması gereken böcek sesleri yoktu, sadece arada kırılan dallar ve açıklanamayan uzak tıkırtılar vardı.
Kurt bir anda hırladı.
Steve anında kılıcına sarıldı.
“Bir şey var.”
Alex yavaşça ayağa kalktı ama hiçbir şey söylemedi. Sadece etrafı dinledi.
Bulut tüylerini kabarttı.
Ama ortada hiçbir şey yoktu.
Yine de his değişmişti.
Alex sessizce:
“Burada bir şey dolaşıyor… ama göremiyoruz.”
Steve etrafa baktı.
“Yaratık mı?”
Alex:
“Bilmiyorum.”
Steve dışarıyı gözetlediğinde bir zombi gördü.
Alex kapının önüne bir kaç eşya koyup kapıyı güçlendirmişti artık o zombinin kaldıkları yere girme ihtimali kalmamıştı.
Artık kaldıkları ev güvenliydi.
Günün yorgunluğuyla hemen uyudular.
2.6 — Terk Edilmiş Köy
Ertesi gün ilerlediklerinde küçük bir köye ulaştılar. Ama bu köy de diğerleri gibi sessizdi.
Fakat bu sessizlik farklıydı.
Steve içeri girdiğinde masalar yerinde, kapılar açık, eşyalar dağınıktı ama hiçbir mücadele izi yoktu.
“Burada savaş olmamış,” dedi.
Alex etrafı inceledi.
“Evet.”
Steve ona baktı.
“Peki ne olmuş?”
Alex yavaşça cevap verdi:
“Kaçmamışlar.”
Steve kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Alex yerdeki izleri gösterdi.
“Hiçbir iz yok… çünkü biri onların gitmesine izin vermemiş olabilir.”
2.7 — İlk İşaret
Köyün ortasında eski bir taş çeşme vardı. Steve yaklaştı ama Alex hemen durdurdu.
“Dokunma.”
Steve durdu.
“Neden?”
Alex eğildi ve taşlara baktı.
Siyah lekeler vardı. Sanki yanık gibi ama ateşten değilmiş gibi.
“Bu… doğal değil,” dedi Alex.
Bulut bir anda geri çekildi.
Kurt hırladı.
Steve elini geri çekti.
“Bu yerle ilgili bir şey yanlış.”
Alex başını salladı.
“Evet… ve bunu yapan şey burada değil.”
2.8 — Yolun Devamı
Köyden uzaklaştıklarında Alex yön değiştirdi.
Steve sordu:
“Nereye gidiyoruz?”
Alex kısa cevap verdi:
“Daha güvenli bir yere.”
Steve:
“Böyle bir yer var mı?”
Alex:
“Hayır.”
Steve kaşlarını kaldırdı.
“Peki neden gidiyoruz?”
Alex yürümeye devam etti.
“Çünkü burada kalırsak sadece bekleriz.”
Steve o an sustu ve yola devam ettiler.
2.9 — Gecenin Fısıltısı
Gece ateşin etrafında otururken Steve bir an durdu.
Ateş titredi.
Rüzgâr yoktu.
Ama alev sanki bir şeyden korkmuş gibi eğildi.
Steve yavaşça Alex’e baktı.
“Bir şey var.”
Alex gözlerini ateşten ayırmadan cevap verdi:
“Her zaman vardır.”
Steve fısıldadı:
“Bu Herobrine mi?”
Alex başını hafifçe salladı.
“Hayır.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra ekledi:
“Ama o geldiğinde böyle şeylerle hissettirir kendini.”
Ateş bir kez daha titredi.
Ve gece daha da ağırlaştı.
Hikaye episode 3 ile devam edecektir...
↓ ↓ ↓
Yakında!
Önceki Bölüm:
CHAPTER 2 — O’NUN KALINTILARI
2.1 — Göl Kenarında Sessizlik
Gölün yüzeyi rüzgârla hafifçe dalgalanırken Steve ile Alex arasında temkinli bir sessizlik vardı. Bu sessizlik rahat bir ortamdan değil, iki tarafın da birbirini tartmasından doğuyordu. Çünkü ikisi de biliyordu ki bu dünyada birine güvenmek, bazen hayatta kalmak kadar riskliydi.
Alex oltasını toplarken Steve’i süzüyordu.
“Buralarda tek başına gezmek kolay değil,” dedi sonunda.
Steve omuz silkti.
“Kolay olan hiçbir şeyle uğraşmadım zaten.”
Alex bu cevaba hemen karşılık vermedi, ama Steve’in sözlerini aklında tarttığı belliydi.
Kısa süre sonra Bulut Alex’in omzuna çıktı, kurt ise Steve’in yanında yere çöktü. Bu küçük sahne bile ortamı biraz daha gerçek hale getiriyordu; artık yalnız değillerdi ama tamamen birlikte de değillerdi.
Steve hafifçe başını eğdi.
“İlginç bir durumun içindeyiz.”
Alex hafifçe burun çekti.
“Durum değil… zorunluluk.”
Bu cümle, aralarındaki ilişkinin doğasını netleştirdi: güven değil, hayatta kalma ortaklığı.
Bir süre daha göl kenarında kaldılar ama artık burada kalmanın bir anlamı yoktu. Alex ayağa kalktı ve sırtını ormana döndü.
“Gidelim,” dedi.
Steve de onu takip etmeye başladı...
2.2 — Terk Edilmiş Yol
Gölü geride bıraktıklarında orman yoğunlaşmaya başladı. Ağaçlar daha sık, gölgeler daha koyu hale gelmişti. Alex önde yürürken Steve biraz geriden geliyordu; aralarındaki mesafe fiziksel değil, hâlâ zihinseldi.
Yol ilerledikçe yerde eski taş işaretler görünmeye başladı. Bazıları kırılmış, bazıları toprağın içine gömülmüştü.
Steve bir tanesine baktı.
“Burası eski bir yola benziyor.”
Alex başını salladı.
“Bir ticaret hattı. Köyler arasında bağlantı kurardı.”
Steve çevreye baktı.
“Şimdi?”
Alex kısa bir süre durdu.
“Şimdi sadece hatıra.”
Steve alaycı bir sesle.
“Sence birilerini bulabilir miyiz?”
Alex cevapladı.
“Belki, umalım ki bulucağımız kişiler insan olsun.”
Bu cümleden sonra yol daha da sessizleşti.
2.3 — İlk Gece Yeri
Akşam olmadan eski bir avcı kulübesine ulaştılar. Yapı yarı çökmüş, duvarları zamanla eğilmişti ama hâlâ bir sığınak olabilecek durumdaydı.
Alex içeri girip etrafı kontrol etti.
“Burada kalabiliriz,” dedi.
Steve içeri girerken dikkatini duvardaki izler çekti. Derin çizikler vardı; sanki bir şey içeride sıkışmış ve çıkmaya çalışmıştı.
“Bu izler hayvan değil,” dedi.
Alex cevap vermedi ama bakışları izlerde bir saniyeden fazla kaldı.
“Burada olan şeyler… doğal değil,” diye ekledi Steve.
Alex sadece:
“Hiçbiri doğal değil,” dedi.
Bu cevap, ortamın daha da ağırlaşmasına neden oldu.
2.4 — İlk Gerçek Hayatta Kalma
Gece olmadan Steve ormana çıktı. Yiyecek bulmak zorundaydı çünkü uzun yolculuklar açlıkla birleştiğinde ölüm kaçınılmazdı.
Bir tavşan gördü.
Durdu.
Bir an düşündü.
Sonra tek hamlede avladı.
Geri döndüğünde Alex ateş yakmıştı. Alevler küçük ama yeterince sıcak bir alan oluşturuyordu.
Steve eti uzattı.
“Yeterince var.”
Alex başını salladı.
Her ikisi de yol yorgunuydu ve dinlenmeleri gerekiyordu...
2.5 — Ormanda Ki Tuhaflık
Gece tamamen çöktüğünde ormanın sesi değişti. Normalde duyulması gereken böcek sesleri yoktu, sadece arada kırılan dallar ve açıklanamayan uzak tıkırtılar vardı.
Kurt bir anda hırladı.
Steve anında kılıcına sarıldı.
“Bir şey var.”
Alex yavaşça ayağa kalktı ama hiçbir şey söylemedi. Sadece etrafı dinledi.
Bulut tüylerini kabarttı.
Ama ortada hiçbir şey yoktu.
Yine de his değişmişti.
Alex sessizce:
“Burada bir şey dolaşıyor… ama göremiyoruz.”
Steve etrafa baktı.
“Yaratık mı?”
Alex:
“Bilmiyorum.”
Steve dışarıyı gözetlediğinde bir zombi gördü.
Alex kapının önüne bir kaç eşya koyup kapıyı güçlendirmişti artık o zombinin kaldıkları yere girme ihtimali kalmamıştı.
Artık kaldıkları ev güvenliydi.
Günün yorgunluğuyla hemen uyudular.
2.6 — Terk Edilmiş Köy
Ertesi gün ilerlediklerinde küçük bir köye ulaştılar. Ama bu köy de diğerleri gibi sessizdi.
Fakat bu sessizlik farklıydı.
Steve içeri girdiğinde masalar yerinde, kapılar açık, eşyalar dağınıktı ama hiçbir mücadele izi yoktu.
“Burada savaş olmamış,” dedi.
Alex etrafı inceledi.
“Evet.”
Steve ona baktı.
“Peki ne olmuş?”
Alex yavaşça cevap verdi:
“Kaçmamışlar.”
Steve kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Alex yerdeki izleri gösterdi.
“Hiçbir iz yok… çünkü biri onların gitmesine izin vermemiş olabilir.”
2.7 — İlk İşaret
Köyün ortasında eski bir taş çeşme vardı. Steve yaklaştı ama Alex hemen durdurdu.
“Dokunma.”
Steve durdu.
“Neden?”
Alex eğildi ve taşlara baktı.
Siyah lekeler vardı. Sanki yanık gibi ama ateşten değilmiş gibi.
“Bu… doğal değil,” dedi Alex.
Bulut bir anda geri çekildi.
Kurt hırladı.
Steve elini geri çekti.
“Bu yerle ilgili bir şey yanlış.”
Alex başını salladı.
“Evet… ve bunu yapan şey burada değil.”
2.8 — Yolun Devamı
Köyden uzaklaştıklarında Alex yön değiştirdi.
Steve sordu:
“Nereye gidiyoruz?”
Alex kısa cevap verdi:
“Daha güvenli bir yere.”
Steve:
“Böyle bir yer var mı?”
Alex:
“Hayır.”
Steve kaşlarını kaldırdı.
“Peki neden gidiyoruz?”
Alex yürümeye devam etti.
“Çünkü burada kalırsak sadece bekleriz.”
Steve o an sustu ve yola devam ettiler.
2.9 — Gecenin Fısıltısı
Gece ateşin etrafında otururken Steve bir an durdu.
Ateş titredi.
Rüzgâr yoktu.
Ama alev sanki bir şeyden korkmuş gibi eğildi.
Steve yavaşça Alex’e baktı.
“Bir şey var.”
Alex gözlerini ateşten ayırmadan cevap verdi:
“Her zaman vardır.”
Steve fısıldadı:
“Bu Herobrine mi?”
Alex başını hafifçe salladı.
“Hayır.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra ekledi:
“Ama o geldiğinde böyle şeylerle hissettirir kendini.”
Ateş bir kez daha titredi.
Ve gece daha da ağırlaştı.
Hikaye episode 3 ile devam edecektir...
↓ ↓ ↓
Yakında!
Son düzenleme:
