Ortaokul 5'de sınıfımıza bir kız gelmişti. Gayet güzel ve samimi bir kişiliğe sahipti tabii bu benim açımdan. Sonrasında ise hep ona bakardım onun hobilerini araştırmaya başladım. Onun ile beraber onun ile takılmak istedim. 6. Sınıfa geçtiğimizde sanırım kıza aşık olmuştum ve çok fazla seviyordum. Arkadaşlarımla oyunlar oynuyordum ve her zaman arkadaşlarıma onu anlatıyordum. Fakat hiçbir şekilde kıza açılamıyordum. Hiçbir şekilde kız ile konuşamıyordum, utanıyordum. Tabii benim kişiliğim bu şekildeydi. Ben diğer insanlar diğer erkekler gibi sadece kızlara fesat gözle bakan bir insan değildim kesinlikle. Benimki sadece saf bir sevgiydi. Sonrasında anlatıyordum arkadaşlarıma hep, hep bana bir şey dese onlara anlatıyordum vs. Sonra bir sene daha bu şekilde geçmişti. Gelmiştik artık 7. Sınıfa aynı şekilde ben hala kıza açılamadım, bana kanka derdi ben ona kanka derdim. Fakat hala çok fazla seviyordum nedense, dediğim gibi saf sevgiydi sanırım. Bir keresinde ağlamıştı ben teselli etmiştim. Bir senem daha bu şekilde geçmişti. 8. Sınıfa geldiğimizde artık kendi kendime diyordum, Furkan açılma vaktin geldi açılacaksın artık bu kıza, açılamazsan liseye geçtiğinde hiçbir şekilde bu kızı göremeyeceksin falan diyordum. Fakat belki red yiyeceğim korkusu ile hiçbir şekilde kıza açılamıyordum, konuşamıyorum sevdiğimi söyleyemiyordum. Her zamanki gibi tekrardan söyleyememiştim. İçime attığım korkular veya tedirginlikler yüzündendi buda. Sonuç olarak hiçbir şekilde söyleyememek ve içime atmak benim için bir dert olmuştu. Yıllar geçti, aylar geçti, günler geçti. Bu geçen zamanda beni instagramdan engelleyerek numaramı sildi. Benim hep aklımda kalacak böyle bir anım olmuş oldu. Üzücü ama gerçek sevgi her zaman işe yaramıyormuş demek ki..